CONTROL ROOM
(ΥΠΟΔΟΧΗ ΕΠΙΣΚΕΠΤΩΝ)

TRANSPONDER
(YACHT ΣΤΟ ΠΑΓΑΣΗΤΙΚΟ)

BASE CONTROL
(ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ ΒΑΣΕΙΣ)

YACHT CHARTER
(ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ)

ΔΙΚΤΥΟ ARYA 2009

• ΑΦΗΣΣΟΣ

• ΧΟΡΤΟ

• ΜΗΛΙΝΑ

• Πηγάδι Πτελεού

• Αχίλλειο Πτελεού

• ΒΟΛΟΣ (ΞΕΝΙΑ)

• ΒΟΛΟΣ (ΜΑΡΙΝΑ)

• ΒΟΛΟΣ (ΚΥΜΑΤΘΡΣΤΗΣ)

ARYA - Η ιστορία μας
στη θάλασσα των Αργοναυτών

Η καταγραφή της Τοπικής Ιστιοπλοϊκής Ιστορίας που ξεκινά από την Αρχαιότητα με την ¨Αργώ¨ και φτάνει τους Μεσογειακούς Αγώνες του 2013, αποτελεί προτεραιότητα της Ακαδημίας μας, στα πλαίσια της συνολικότερης εργασίας μας. Παρακαλούνται όσοι έχουν σχετικό Υλικό και πληροφορίες να επικοινωνήσουν μαζί μας στο info@arya.gr

Στη Θάλασσα των Αργοναυτών

Η Τοπική ιστιοπλοϊκή ιστορία φτάνει πίσω στους μυθικούς χρόνους όταν περί το 1250 π.χ. στην Ιωλκό, το σημερινό Βόλο,  σκαρώθηκε η ¨Αργώ¨ και  αναπτύχθηκε η τέχνη της πλεύσης με τα Πανιά. Το πρώτο επώνυμο Ελληνικό Καράβι, με το τετράγωνο πανί πλέει μέχρι και εγγυτάτη ενώ το Αργοναυτικό Ταξίδι που ενέπνευσε γενιές και γενιές, θεωρείται η απαρχή της Παγκόσμιας Ναυτιλίας.

Η Τοπική Θάλασσα λειτούργησε  καταλυτικά στην Ιστιοπλοΐα της εποχής, αφού στον Παγασητικό ένα τοπικό σύστημα ανέμων με αύρες, μπουκαδούρες και θερμικά, ευνοεί ημερήσιους ιστιοπλοϊκούς κυκλικούς πλόες με γεμάτα τα ¨Τετράγωνα πανιά¨ από το μυχό του Κόλπου του Βόλου έως το Ακρωτήρι Καβούρι στην είσοδο του Παγασητικού και πίσω. Η Θαλάσσια δραστηριότητα αναγνωρίζεται από τα Αρχαία Λιμάνια και τα ναυάγια μέχρι τα μέσα του 14 αιώνα, όταν ξεκίνησε το λιμάνι του Βόλου στην σημερινή του θέση. Το 16ο αιώνα τις πρώτες δεκαετίες μετά την υποδούλωση της Ελλάδας, το λιμάνι τέθηκε υπό λιμάν ρεΐση (λιμενάρχη), προκειμένου να συνδεθεί με την Κωνσταντινούπολη, ενώ η μέχρι τότε σκάλα του αγγυροβολίου  επεκτάθηκε, ώστε να την προσεγγίζουν μεγάλα ιστιοφόρα. Από το 18ο αιώνα άρχισε να αναπτύσσεται με ιστιοφόρα, η ναυτιλία του Πηλίου  από ντόπιους καραβοκύρηδες. Το 1881 η Μαγνησία απελευθερώνεται και το 1892, ξεκινούν έργα διαμόρφωσης του λιμανιού που συνεχίστηκαν και μετά τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο, λόγω των μεγάλων αναγκών  θαλάσσιας διακίνησης εμπορευμάτων.  Μέχρι το 1901, ιστιοφόρα μεγάλου σχετικά εκτοπίσματος, μεταφέρουν φορτία πολλών τόνων και καΐκια με πανιά εξυπηρετούν τις κοντινές θαλάσσιες διαδρομές στο λιμάνι του Βόλου, που έχει αναβαθμιστεί σε ένα από τα μεγαλύτερα του ελλαδικού χώρου.

Τα προπολεμικά χρόνια, ιστιοπλοϊκά καΐκια, με ταχύτητες μόλις δύο ως τρία μίλια, σαλπάριζαν, σηκώνοντας στα χέρια με παλάγκο την άγκυρα, με ριμούλκα  - κωπηλατώντας-, τραβούσαν τα σκάφη έξω από το λιμάνι ή εφαρμοζόταν "γεντέκι". (Το πλήρωμα, έδενε σκοινιά στο σκάφος και προσπαθούσε από τη στεριά να το γυρίσει προς την κατεύθυνση που φυσούσε ο άνεμος για να "γεμίσουν" τα πανιά και να αποπλεύσει.

Το τέλος της δεκαετίας του '60, οριοθέτησε και το τέλος της εποχής των παραδοσιακών ιστιοπλοϊκών σκαφών του Βόλου. με την  ανάπτυξη των χερσαίων μεταφορών του οδικού και του σιδηροδρομικού δικτύου. Ενώ με το τέλος και των προσφυγικών καϊκιών (1925—1975) γράφεται και ο επίλογος της τοπικής παραδοσιακής ναυτικής ιστορίας με μόνες τις Ναυτοπροσκοπικές λέμβους πια να θυμίζουν το παρελθόν. (2)

  Το 1960 σύγχρονα μικρά ναυταθλητικά σκάφη κάνουν την εμφάνισή τους στον Κόλπο του Βόλου. Κάποιος Αγώνας με Lightning στο Λιμάνι του Βόλου εκείνη την εποχή, είναι καταγραμμένος στα αρχεία του ΝΟΕ, που ήδη, από το 1933 με τον Αντώνιο Μπενάκη, έχει ξεκινήσει στην Ελλάδα μια σύγχρονη μορφή της Ιστιοπλοΐας, βασισμένη στο ναυταθλητισμό, την συστηματική καλλιέργεια και την ανάπτυξη αθλητών Ιστιοπλοΐας, για την συμμετοχή τους σε αθλητικούς αγώνες. Η ανάπτυξη του εθνικού θαλασσίου πνεύματος, η προαγωγή της πίστης στη θάλασσα, ως στοιχείου ζωής και προόδου του έθνους, η συμβολή στη διάδοση της ιδιωτικής ψυχαγωγικής ναυσιπλοΐας και η συμμετοχή σε κάθε εκδήλωση αγάπης προς τη θάλασσα, γίνονται οι βασικές καταστατικές αρχές κάθε Νέου Ναυτικού Ομίλου από το 1933 μέχρι σήμερα. Τότε δημιουργήθηκε και ο Ναυτικός Όμιλος Βόλου.

Η Ιστιοπλοΐα έχει ήδη περιληφθεί στα ολυμπιακά αθλήματα, από τους αγώνες του Παρισιού το 1900, (οι πρώτοι Μεσογειακοί Αγώνες διεξήχθησαν το 1951) με συχνές μέχρι και σήμερα αλλαγές, στους κανονισμούς και τους τύπους των σκαφών που συμμετέχουν. Το 1952 ιδρύεται στην Αθήνα η Ελληνική Ιστιοπλοϊκή Ομοσπονδία (Ε.Ι.Ο.), ενώ από το 1960 χρονολογούνται οι πρώτες Διεθνείς Ελληνικές Διακρίσεις στο Άθλημα με το Χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ρώμης (ΝΟΕ).

Την ίδια εποχή, μεταξύ 1960 και 1970, εμφανίζεται με εκρηκτικά μεγέθη αύξηση της ζήτησης για ναυτικές δραστηριότητες  στην Ευρώπη και την Αμερική. Στις Η.Π.Α. οι λάτρεις της θαλάσσιας ψυχαγωγίας έφτασαν τότε τα 34 εκατομμύρια, με  προβλέψεις σε τάσεις αύξησης, που θα συνεχιζόντουσαν με τους ίδιους ρυθμούς τα επόμενα 30 χρόνια, αφού η ιστιοπλοΐα αναπτύσσονταν, τόσο σαν ατομικό όσο και σαν ομαδικό άθλημα— συνδεδεμένο με την ενεργητική αναψυχή - που απαιτεί αλλά και αναπτύσσει κοινωνικότητα, καλή επικοινωνία, τεχνικές δεξιότητες, οργάνωση, προγραμματισμό και οξύτητα πνεύματος. 

Από το 1960 καταγράφεται τοπικά και η αγωνιστική δραστηριότητα ενώ από το 1965 αρχίζουν οι αγωνιστικές επιτυχίες του Βόλου σε Εθνικά Πρωταθλήματα και διεθνείς συμμετοχές. Κουτσουβέλης, Βάσσος, Καλφόπουλος, Γεωργιάδης, Χαρίσης, Μπενετάτος, Χατζηβασίλης, Μεντεσόπουλος και άλλοι αγωνίζονται με πέντε έως έξη Lightning και δύο Finn. Οι τοπικοί αγώνες της περιόδου περιλαμβάνουν πλόες σε όλο το Παγασητικό: Μιτζέλα, Καλά Νερά, Τρίκερι, Αφησσο. Το 1963—64 οι ομάδες με τα σκάφη μεταφέρονται με Αρματαγωγό στην Θεσσαλονίκη για Αγώνες, ενώ το 1969 έχουμε την Πρώτη συμμετοχή Βολιώτη Φινίστα σε Διεθνείς Αγώνες. Ο Φίλιππος Βάσσος 3ος, 4ος και 2ος στα Πανελλήνια Πρωταθλήματα το 1968, 1969 και 1971 αντίστοιχα, παίρνει μέρος στους Αγώνες του Κιελου το 1969, 1970 και 1971, στο Βαλκανικό του 69 στη Ρουμανία στους Πανευρωπαϊκούς του 69 στην Αν. Γερμανία και στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα του Κασκάι στην Πορτογαλία το 70. Η πρόκριση για τους Ολυμπιακούς του 72 χάνεται, λόγω μιας ολιγωρίας σε τοπικό διοικητικό επίπεδο για την αντικατάσταση εξοπλισμού που ήταν παρωχημένος και ακατάλληλος για συμμετοχή σε τέτοιου επιπέδου αγώνες. (Μετάβαση από ξύλινα σε μεταλλικά κατάρτια με αντίστοιχη αλλαγή Πανιών)  Η εξέλιξη σε προταθλητικό επίπεδο ανακόπηκε υπέρ της Αθήνας για μια σχεδόν 10ετία.

Το 1972 διοργανώνεται το πρώτο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Finn στο Κόλπο του Βόλου.

Το 1974 μέσα σε ένα πλαίσιο νέων πολιτισμικών αξιών που μεταβάλλονται συνεχώς, αρχίζει η σύγχρονη ιστιοπλοϊκή ιστορία της Πόλης, με τη πρώτη ομάδα Optimist από Δεκάχρονα Παιδιά να γεμίζει το Όρμο του Βόλου με Χρωματιστά Πανιά. (Γιαρένης, Δοτσιος, Χατζηγάκης, Μπαμπαλίκης, Ν. και Ντ. Μπάστης,  Ξηραδάκης, Τσαλαπάτας, Γιαμάκος, Τριγκώνης  και άλλοι) Ξύλινα σκαφάκια, με ξύλινα κατάρτια και πίκια, που αν τύχαινε και τουμπάραμε τα βαστάγαμε να μη μας τα πάρει ο βυθός μέχρι να έρθει ο καπετάν Λευτέρης με το καΐκι να μας ξεβουλιάξει. Αγαθόνικος, Αφοί Βούλγαροι, Ξάφης οι φινίστες της εποχής. Τα άλπμουρα και τα βοηθητικά κουπιά κατασκευαστήκαν στο Ξυλουργείο του Κεραμοποιείου Τσαλαπάτα ενώ οι μικροί τότε ιστιοπλόοι συντήρησαν ο καθένας το δικό του ξύλινο σκαφάκι. (Ξύσιμο, στοκάρισμα, Βαφή, βερνίκωμα εσωτερικά, γενικός έλεγχος αρματωσιάς)

Στην πρώτη συμμετοχή σε Πανελληνίους αγώνες Optimist στην Αθήνα η δωδεκαμελλής Βολιώτικη Ομάδα είναι η μεγαλύτερη αγωνιστική ομάδα συμπεριλαμβανομένων των Αθηναϊκών.

Μέχρι το 1980 είχαμε γίνει καμιά τριανταριά ιστιοπλόοι, ίσως και περισσότεροι. Την τέχνη την μάθαμε από την αρχή, με προπονητή τον Βάσσο, του οποίου, ο ηγετικός αυταρχισμός επενεργούσε τότε ενωτικά, σκληραγωγούσε και οδηγούσε σε αποτέλεσμα την τοπική Ομάδα. Σήμερα η προπονητική είναι μια άλλη τέχνη που βασίζεται σε μεθοδολογία, τεχνογνωσία, σύγχρονα βοηθήματα, πολύ πληροφορία και τεχνολογία, όμως τότε το μόνο εργαλείο που υπήρχε για διάκριση ήταν το πείσμα και η αντοχή. Να μην χάνουμε τον άνεμο απ' τα πανιά, να ισορροπούμε σωστά το σκάφος, πορείες φάτσες και σιγόντα και μερικούς κανόνες και ¨μυστικά¨ αγώνων  ήταν ότι ξέραμε όλα και όλα για την ιστιοπλοΐα. Καπετανέους από την πρότερη ναυτική ιστορία του Βόλου δεν γνωρίσαμε και την πόλη με ιστιοφόρα την είδαμε μόνο σε Φωτογραφίες.

Όλος ο στόλος του Βόλου μέχρι το 1980 ήτανε δύο Lightning, που πρωτομαθαίναμε ιστιοπλοΐα, 30 Optimist και 7 Finn (Hannibal, Elfstrom και mader)  δύο 420 και δύο FD,  - που έπρεπε μέχρι σήμερα να είχαμε φυλάξει σε μουσείο  όπως γίνεται στο Düsseldorf και αλλού — και που τότε μοιραζόμασταν με κλήρο και κυκλική σειρά για να υπάρχει ισοτιμία στους αγώνες. Στα εθνικά πρωταθλήματα συμμετείχαμε ομαδικά για ισχυρή την Παρουσία του Ομίλου και της Πόλης και ας μην είχαμε καμία τύχη. Τα σκάφη τα φορτώναμε σε φορτηγά, πάνω από αγροτικά προϊόντα και μπαίναμε και εμείς μαζί να πάμε στους Αγώνες, ενώ η διαμονή μας, τις περισσότερες φορές, ήταν φιλοξενία με στρωματσάδα όλοι μαζί, σε σπίτια συναθλητών, καμιά φορά και από άλλες πόλεις.

Το 1981 ;ένα νεότερης τεχνολογίας σκάφος, που παραχωρήθηκε στο Βόλο, επέτρεψε στο γράφοντα διακρίσεις με Finn στους Πανελληνίους Αγώνες Τρίτη και δεύτερη θέση το 81 και 82 που ακολούθησαν διεθνείς συμμετοχές στην Βόρεια Θάλασσα στο Κίελο, τους Πανευρωπαϊκούς Αγώνες στο Malme της Σουηδίας, δύο Βαλκανιάδες στη Μαύρη Θάλασσα και τον Σαρωνικό και συμμετοχή στην προολυμπιακή Ομάδα. Ακόμη τα Υλικά ήταν εκείνα που οδηγούσαν σε επιτυχία και τα καινούργια σκάφη δίνονταν από την ΕΙΟ, ανάλογα με τις διακρίσεις, επώνυμα στους Αθλητές. Μεγάλο λάθος που οδήγησε σε πατριάρχες του αθλήματος, αντί το άπλωμα στη Βάση. Εκείνα τα χρόνια και ενώ σπουδάζαμε εκτός Βόλου, τα νέα σκάφη τα ξαναπήρε η Αθήνα με ¨τσαμπουκά¨ - ο φίλος μου ο Τάσος που δεν του αρκούνε έξι - όταν τα χρειαστήκαν, για να μας τα ξαναδώσουν αργότερα κατεστραμμένα. Όπως το πράσινο το Vanguard αλλά και το Lanaver. Η τότε διοίκηση του τοπικού ομίλου, μη γνωρίζοντας τα της ιστιοπλοΐας, παραπλανήθηκε και άνοιξε τις πόρτες.. Την ίδια εποχή, αν τύχαινε και παίρναμε μαζί τα σκάφη  μας για προπόνηση σε άλλη πόλη, αντιμετωπίζαμε απίστευτη δολιοφθορά. Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ πως βρήκαμε το Vagard, έπειτα από την πρώτη νύχτα φιλοξενίας στον NOΘ χωρίς πυξίδες, σκότες και ράουλα, αλλά εκείνο ήταν το πνεύμα της εποχής! Ένας αφελής παιδικός παραλογισμός που δημιουργούσε στο όνομα της αντιπαλότητας ισχυρές τοπικές ομάδες. Αμέτρητες και οι ιστορίες που κάποια στιγμή έχει ενδιαφέρον να γραφτούν, αφού, μετά από χρόνια, οι τότε αντίπαλοι έχουν αποδειχτεί οι καλύτεροι και πιο αγαπημένοι φίλοι.

Οι Αγώνες όμως στο εξωτερικό  μας φανέρωσαν και νέους Κόσμους. Εμείς τρέχαμε ξυπόλητοι με αμάνικα Πουλόβερ και βρεχόμασταν διαρκώς στη θάλασσα να αποκτούμε βάρος, χειμώνα καλοκαίρι, και οι εγκαταστάσεις μας  ήτανε παράγκες που ακόμη είναι, ενώ τα ευρωπαϊκά ναυταθλητικά κέντρα είχανε χρώμα και απείχαν πολύ από ότι είχαμε φανταστεί σε λιμενική υποδομή, τεχνολογία και συμμετοχή σε ένα άθλημα που νομίζαμε για λίγους. Οι φωτογραφίες του Παλιού Βόλου  μοιάζανε κάπως, μα και αυτές ασπρόμαυρες εικόνες. Οι αντιθέσεις με την Πόλη μας μεγάλες.

Γύρω στο 1982 περίπου αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε τη σχέση της ανάπτυξης της Ιστιοπλοΐας με την ποιότητα, το περιβάλλον και τη χωροταξία της Πόλης,. Τα κουβεντιάζαμε  μεταξύ μας οι ιστιοπλόοι, όταν πρίμα ενώναμε τα σκάφη σε πεταλούδα, κοιτώντας από τη θάλασσα τα Νταμάρια της Γορίτσας και το μέτωπο της Πόλης πριν μπούμε στον κατεστραμμένο μας Όμιλο του ΝΟΒΑ.

Η Αθήνα την ίδια εποχή είχε ήδη συγχρονιστεί με την διεθνή Ιστιοπλοΐα, με κατηγορίες σκαφών που μέχρι και σήμερα δεν έχει αποκτήσει ποτέ ο Βόλος (TORNADO, 49er, STAR, EUROP, SOLING, 470, MISTRAL, ..). ναυταθλητική υποδομή και πολλούς αθλητές με Διεθνείς συμμετοχές, αλλά κυρίως ζωντανές εστίες ανάπτυξης της Ιστιοπλοΐας και ισχυρές προσωπικότητες (Ποιον να πρωτοαναφέρεις). Τα ιστιοπλοϊκά εντευκτήρια του ΙΟΠ του ΝΟΕ, οι Σχολές Ναυτικών Δοκίμων, η σχολή του Βασιλιάδη, τα γύρω Ιστιοραφεία, έκαναν τότε το Μικρολίμανο ένα μοναδικό ενεργό θαλάσσιο Πολεοδομικό Πυρήνα, που ζηλεύαμε καθώς η πόλη μας ενώ είχε υποδομή δεν είχε χωροταξία που να επιτρέπει σε τέτοιες γωνιές (Στον ΝΟΒΑ δεν είχε λιμάνι, στο Λιμάνι δεν είχε Ναυταθλητικές Εστίες κλπ). Στη Θεσ/νίκη, την ίδια περίοδο, η ιστιοπλοΐα τριγώνου και Ανοιχτής Θαλάσσης καλλιεργούνται ταυτόχρονα όπως και στο Μικρολίμανο και στον περισσότερο Κόσμο. Σύγχρονη τεχνογνωσία και διθέσια σκάφη κυρίως 470 αλλά και Finn και αργότερα Καταμαράν ανέδειξαν πρωταθλητές και  στη συνέχεια εκπληκτικά πληρώματα Ανοιχτής Θαλάσσης. Αρκετοί από τους τότε αθλητές εξελίχτηκαν σε μεγάλους δασκάλους, σημαντικούς παράγοντες στο Διεθνή Yachting και εξαιρετικά διοικητικά στελέχη στη Διεθνή Ιστιοπλοϊκή Οικογένεια. Εκείνα τα χρόνια είχε καλή φήμη και η Αλεξανδρούπολη στα 420 αλλά δεν ξέρουμε πως ήταν οργανωμένη, γιατί ο Βόλος μετά το 74  δεν συμμετείχε σε αγώνες με διθέσια σκάφη.

Το 1988 διοργανώνονται στο Βόλο από τον ΝΟΒΑ Βαλκανικοί Αγώνες Ιστιοπλοΐας, όπου ο στίβος του κόλπου με τον σταθερό άνεμο της Μπουκαδούρας κλέβει όλες τις εντυπώσεις. Όμως, σε επίπεδο ανάπτυξης της ιστιοπλοΐας, επαναλαμβάνεται μια συνεχή διαδικασία ανακύκλωσης … με το ίδιο πάντα παρονομαστή. Το μόνο κίνητρο που ενώνει τις ομάδες είναι πλέον μόνο — η διάκριση —  που αργά η γρήγορα παύει να υπάρχει, χάνεται ο στόχος και όλες οι ομάδες διαλύονται παρά τη μεγάλη προσπάθεια που γίνεται κάθε φορά για να συσταθούν από την αρχή.

Την δεκαετία του 90 ξεκινά μια νέα αξιόλογη προσπάθεια (για τα δεδομένα της εποχής) στους δύο συλλόγους της πόλης (ΝΟΒΑ –ΟΕΑΝΑΒ) . Οι Μπένης  και Ψιμόπουλος στο ΝΟΒΑ και ο Βάσσος στον ΟΕΑ ΝΑΒ δημιουργούν ισχυρές ομάδες σε πανελλαδικό επίπεδο στις κατηγορίες Laser  και Optimist, με αθλητές πρωταγωνιστές στα πανελλήνια πρωταθλήματα. Αθλητές όπως ο Πινιάρης, η Φλαμπούρη, ο Καραγιάννης, Νιφόρος, οι αδελφές Τσαλαπάτα, η Χαρίκλεια και η Αθηνά του ΝΟΒΑ, τα αδέρφια Καράμπελα και Βάσσου του ΟΕΑ ΝΑΒ  δίνουν τον τόνο για μια άνθηση της ιστιοπλοίας. Πολλά νέα παιδιά περνούν από τους ομίλους και μια διάχυτη αισιοδοξία για το μέλλον του αθλήματος, ξαναφαίνεται στην περιοχή μας (Το πλεονέκτημα της Δημιουργίας περισσοτέρων Ομίλων). Διοργανώνονται σχολές εκμάθησης ιστιοπλοΐας για μικρά παιδιά και το έμψυχο δυναμικό των ομίλων παρουσιάζει ραγδαία αύξηση. Δυστυχώς όμως δεν συνέβη το ίδιο και σε επίπεδο υποδομών  (κτιριακές & λιμενικές εγκαταστάσεις – σκάφη & εξοπλισμό αγώνων) με αποτέλεσμα τη μη αξιοποίηση του  έμψυχου δυναμικού. Αθλητές της περιόδου αυτής που πρωταγωνιστούν οι Μοϊδίνης, Δαμάσκος, Νανοπούλου, Γιαννάκαρου, Τέκος και άλλοι. Από το 2000 και μετά ξεκινά πάλι μια προσπάθεια αυτή τη φορά  στην κατεύθυνση του υλικού εξοπλισμού και κάποια νέα παιδιά παίρνουν την σκυτάλη και πρωταγωνιστούν κυρίως στις μικρές κατηγορίες (Optimist και Laser  Radial  & 4.7) (Σταυρίδης – Κυτιλή  και άλλοι). Το χάσμα σε όλα τα επίπεδα με τους ομίλους και τους αθλητές του κέντρου είναι πραγματικά αγεφύρωτο και απογοητεύει όσους θέλουν να κάνουν πρωταθλητισμό.

Μια σειρά από πανελλήνια πρωταθλήματα (στις κατηγορίες  Laser) διοργανόνωνται από τον ΝΟΒΑ  τόσο την δεκαετία του 90 όσο και την εξαετία 2000 – 06. με πιο αξιόλογη τη προσπάθεια διοργάνωσης, σε τακτική ετήσια βάση ενός διεθνούς αγώνα με την επωνυμία ARGO CUP που φιλοδοξούσε να καθιερωθεί σαν ένα ετήσιο ραντεβού υψηλού επιπέδου αθλητών  κατ’ αρχήν της κατηγορίας Laser  αλλά και των υπόλοιπων ολυμπιακών κατηγοριών στην συνέχεια. Οι συγκεκριμένοι αγώνες ήταν και οι πρώτοι (στην περιοχή μας) που στηρίχθηκαν σε πλήρες χορηγικό πρόγραμμα, που προέβλεπε ακόμη και χρηματικά έπαθλα για τους νικητές. Δυστυχώς η αξιόλογη αυτή προσπάθεια δεν έτυχε της ανάλογης υποστήριξης, με αποτέλεσμα, μετά από μια τριετή παρουσία στο αγωνιστικό καλεντάρι, να σταματήσει.

Την ίδια εποχή ΝΟΒΑ και ΙΟΒΑΘ  κάνουν την υπέρβαση σε θέματα εκπαίδευσης ναυταθλητών και στα πρότυπα των οργανωμένων σχολών  του κέντρου, διοργανώνουν  σειρές μαθημάτων  για την απόκτηση πτυχίου κυβερνήτου για σκάφη ανοικτής θαλάσσης.  Πάνω από 1000 άτομα των περιοχών Βόλου, Λάρισας και Λαμίας παρακολουθούν τα μαθήματα και γνωρίζουν το ψυχαγωγικό κομμάτι της ιστιοπλοΐας, χωρίς όμως να υπάρχει η δυνατότητα για κάτι παραπάνω. Κάποιοι τολμηροί έμειναν στο χώρο (ναυλώνοντας σκάφη για διακοπές), κάποιοι άλλοι επάνδρωσαν ως πληρώματα τα λίγα σκάφη ανοικτής θαλάσσης που υπάρχουν  στην περιοχή, ενώ  κάποιοι ελάχιστοι απόκτησαν το δικό τους ιστιοπλοϊκό σκαφάκι.

Μέχρι και σήμερα Θαλασσινό Στέκι στο Βόλο δεν Υπάρχει… Η ιστορία είναι ελλιπής, καθώς δεν έχει γραφτεί, και οι γενιές των μικρών αθλητών ιστιοπλοΐας δεν συναντιούνται… Οι ιστιοπλόοι του Βόλου λίγο πριν τις σπουδές σκορπάνε… Συναντιούνται μόνο  σε αγώνες Ανοιχτής Θαλάσσης ή σε κοτεράδες για διακοπές όσοι σαν συναθλητές υπήρξαν μεταξύ τους για τέσσερα έως εννέα έτη, και όσους λίγους η τύχη ευνοεί. Η ιστιοπλοΐα είναι οργανωμένη σε ακριβό άθλημα και στην Ανοιχτή Θάλασσα ακόμη ακριβότερο. Πραγματικά Αγωνιστικά Σκάφη Ανοιχτής Θαλάσσης δεν δέσανε στο Βόλο και ποτέ δεν έφτασαν χορηγοί για μια τέτοια ανάπτυξη.  Και η Πόλη έχει δυναμικό και πρωταθλητές που θα μπορούσε να προταγωνιστεί.

Το 2009 ο Βόλος παραμένει αγωνιστικά όπως και τότε … Με λιγότερα Πανιά και λιγοστά σκάφη μόνο για μικρά παιδιά στις ίδιες παράγκες. Δεν καταφέραμε να γεφυρώσουμε το χάσμα ηλικιακά. Να κρατηθούν στο αγώνισμα έφηβους και νέους στην καρδιά, σε χώρους θαλασσινούς, αφού δεν καταφέραμε ποτέ να αποκτήσουμε τέτοιους τόπους. Πού  να φιλοξενηθούνε σκάφη, με τί βαθικά και με ποιους εξοπλισμούς, με τί περιβάλλον εστίασης και αναψυχής. Με ποιο Πλαίσιο να υπάρξουν άνθρωποι να τα στηρίξουν; Και από την άλλη ο Παγασητικός μοναδικός στο Κόσμο.

2004— Έτος ορόσημο για τον Ελληνικό Αθλητισμό

Στο ¨πνεύμα της εποχής του 2004 μια διαφορετική προσπάθεια, μέσω του Maistrali.net ξεκίνησε στο Παγασητικό, με στόχο να συμπληρώσουμε τα κενά του παζλ της τοπικής ιστιοπλοΐας αλλά και του εναλλακτικού τουρισμού, εστιάζοντας αρχικά σε μη ενεργές ηλικίες ιστιοπλόων, την Ιστιοπλοΐα ΑμεΑ, την Ιστιοπλοΐα με Dinghy's, την τηλεκατευθυνόμενη ιστιοπλοΐα και σε σύγχρονα πολυμορφικά. Το κλειδί της ανάπτυξης που θα φέρει πόρους αρχικά φαίνεται να είναι η σύνδεση της ιστιοπλοΐας με την μικρή ξενοδοχεία και τον τουρισμό, μιας και στο Παγασητικό τα πλεονεκτήματα για μια τέτοια ανάπτυξη φαίνονται ασυναγώνιστα στο Κόσμο. Αργοναυτική Ταυτότητα, κυματικό κλίμα, περιοδικότητα, περιβάλλον, κλίμακα, Αρχιτεκτονική, Πολιτισμός, Ασφάλεια,  μπορούν να προεξοφλήσουν θαλάσσια δραστηριότητα για 12 μήνες, στα πρότυπα της Αυστρίας με το Χιόνι, αλλά και της Minorka, της λίμνης Garla, του Κίελου κλπ - μελετήσαμε όλο τον Κόσμο - για την Ιστιοπλοΐα. Είδη στην Άφησσο παρά τις δυσκολίες το έχουμε αποδείξει ακόμα και με τα ναυταθλητικά Camp τον Χειμώνα..

Από το 2004, μια μικρή ομάδα παλιών πρωταθλητών ιστιοπλοΐας και νεότερων τότε Αθλητών του Βόλου (Γιαμάκος, Μοιδίνης, Μεντεσόπουλος, κ.α.) οργανώσαμε στην Αφησσο τη πρώτη βάση τριμαράν στην Ελλάδα, και ξεκινήσαμε τα Μaistrali Regatta τους πρώτους Αγώνες ισοτιμίας Αμεα στην Ελλάδα.. Συνειδητοποιήσαμε τα κενά τεχνογνωσίας στους παραπάνω τομείς, εκπαιδευόμενοι σε διεθνείς σχολές εκπαιδευτών, προκειμένου να αποκτήσουμε διεθνείς πιστοποιήσεις και το 2005 φέραμε στον Παγασητικό την Αγγλική Wildwind του Simon Morgan (Στέλεχος της Βρετανικής Ολυμπιακής Ομάδας) και μέσω του ¨Maistrali Wildwind¨ ανοίξαμε το πρώτο Ελληνικό πιστοποιημένο κέντρο από την RYA στην Ελλάδα, επιχειρώντας ταυτόχρονα το άνοιγμα της τοπικής ιστιοπλοΐας στο Διεθνή Χώρο. Από το 2004 έχουμε πραγματοποιήσει περισσότερες από 20 συμμετοχές σε Διεθνή Σαλόνια και εκθέσεις του εξωτερικού ενώ τα έντυπα και οι ιστοσελίδες μας υποστηρίζονται σε τρεις Γλώσσες και διατηρούμε γραφείο στο Βερολίνο (Hevrika Hellas), συνεργαζόμενοι με άλλες σημαντικές τοπικές δυνάμεις για τον Τουρισμό. Ο τουρισμός του Πηλίου μας χρειάζεται και εμείς αυτόν.

Η πορεία του Maistrali.net ανακόπτεται όταν ο ΕΟΤ δεν εγκρίνει την πρόταση επιδότησης μας στα τότε αναπτυξιακά προγράμματα για την ανάπτυξη του Εναλλακτικού Τουρισμού !  Με το πρόσχημα την υπέρβαση κατά 5000 του ορίου 200.000 στη πρότασή μας απέρριψε την αίτησή μας! Έπρεπε μάλλον να έχουμε αφήσει έξω τα κατάρτια από τις προσφορές! Η Βάση της Αφήσσου κλείνει για να ξεκινήσει με συνολικότερο σχεδιασμό στη Καλλιφτέρη 500 μέτρα έξω από τον οικισμό της Αφήσσου. Ο Μ. Μπιναγκανά διαθέτει την έκταση, το maistrali.net την τεχνογνωσία, τον είδη υφιστάμενο στόλο και δυναμικό,, ενώ ένα νέο ευρωπαϊκό χρηματοδοτικό πρόγραμμα από τα ΟΠΑΑΧ αυτή τη φορά  (που δεν έχει ακόμη εισπραχθεί) υποστηρίζει μερικώς την δημιουργία ενός πρότυπου Ανοιχτού Ιστιοπλοϊκού Κέντρου. Το Αργοναυτικό Πάρκο που με τους Αγώνες του IFDS θα εξελιχθεί στο πρώτο στην Ελλάδα Διεθνές Προσπελάσιμο ανοιχτό κέντρο για την Ιστιοπλοΐα και Ακαδημία. Το 2005 δημοσιοποιούμε το συνολικό σχέδιο μας για τον Παγασητικό.

Το 2006 όπως ο ΕΟΤ και η τότε Τοπική Διοίκηση του Νομού δεν έχουν συνειδητοποιήσει ακόμα τη δυναμική του  εναλλακτικού Τουρισμού και μια σειρά από αστοχίες, που αποθρασύνουν την γραφειοκρατία, διώχνουν τόσο την Sun Sail όσο και την Wildwind, που επί μία δεκαετία η πρώτη, για δύο έτη η δεύτερη, έφερναν ιστιοπλόους από όλο τον κόσμο στην περιοχή του Χόρτου και της Αφήσσου. (70 Laser  χρησιμοποιούσε η Sun Sail στο Χόρτο πριν την αποχώρησή της στην Τουρκία, ενώ τα Laser του Maistrali Wildwind παρέχονταν δωρεάν σε τοπικούς αθλητές, τόσο για να προπονηθούν, όσο και να συμμετάσχουν στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα στο Βόλο, ενώ εμείς μπαίναμε στις επιτροπές.) Η υποστήριξη, που θα περίμενε κανείς, τοπικά δεν υπήρξε, καθώς η εμπειρία των τοπικών κοινωνιών δεν αντιλαμβάνεται ακόμα την δυναμική της ιστιοπλοΐας, ως εναλλακτική που μπορεί να εμπνεύσει τη νεολαία μακριά από Ναρκωτικά και όχι μόνο, πολύ περισσότερο να τη συνδέσει με την τοπική ανάπτυξη και κοινωνικές υποδομές που υπολείπονται. Βροχή τα πρόστιμα μέχρι και για Laser, και Wind Surfing, ακόμα και για βάσεις στήριξης Πανιών και Πύργους Ναυαγοσωστικούς, που νόμισαν αυθαίρετες κατασκευές και μας απείλησαν με μεγάλα ποσά μέχρι και αφαίρεση αδειών, που με πολύ κόπο έχουμε αποκτήσει. Σε όσους βλακωδώς προσπάθησαν να μας σταματήσουν, να υπενθυμίσουμε ότι οι ιστιοπλόοι ξέρουμε να φυλαγόμαστε από καταιγίδες, όμως η όλη κατάσταση είναι θλιβερή. Τον ΝΟΒΑ τον κάψανε και μη χειρότερα! Ας αναλογιστούν πως τα αποκαΐδια θα τα φέρουν σπίτι τους τα ίδια τα παιδιά τους. Δεν το ευχόμαστε, όμως όλοι μας έχουμε την ευθύνη για τη συνείδηση στη Νεολαία και η εικόνα των Ναυταθλητικών εγκαταστάσεων στην περιοχή δεν βοηθά.

Ένας μαθητής μας έγραψε στην εργασία του στα Προγράμματα του ¨Καλλιστώ¨ για το Περιβάλλον ότι εάν δεν είσαι μέρος της Λύσης είσαι μέρος του Προβλήματος. Ήτανε μικρότερος από 13 ετών….

Μάρτιος 2009, Σ..Γ.

Ευχαριστώ πολύ το Σπύρο, τον Δημήτρη, και τον Σταμάτη που με βοήθησαν στη μνήμη, και να με συγχωρήσουν οι υπόλοιποι συναθλητές που δεν αναφέρονται. Το κείμενο έγινε γρήγορα για τις ανάγκες κατανόησης του Προγράμματος και δεν είναι ολοκληρωμένο. Μια εργασία που υποσχόμαστε θα γίνει.

·   ARYA και Ιστιοπλοΐα

·   Η Ιστορία μας  

·   Η  Συμμετοχή

·   Ιστιοπλοϊκό Πανόραμα

·   Άνεμοι και Στίβος

·   Το Αγώνισμα

·   Η Πρότασή μας

·   Προτάσεις  1987—2013

·   Πάρκο Μεσογειακών Αγώνων

·   Περιβαλλοντικό Πρόγραμμα

·   Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα

·   Κοινωνικό Πρόγραμμα

·   για τον Πολιτισμό

·   Αφιέρωμα στο IFDS IMC 2007

·   To Χορηγικό μας Πρόγραμμα

Επικοινωνία: Αργοναυτικό Πάρκο, Ξενοφώντος & 2ας Νοεμβρίου 383 33 Βόλος , τηλ: 24210 24684,
 email: info@arya.gr